top of page


Μου αρέσει να βάζω σε λέξεις ή σε εικόνες όσα σκέφτομαι, όσα με προβληματίζουν, με συναρπάζουν, με ιντριγκάρουν. Όχι μόνο για το σχολείο αλλά για την κοινωνία γενικότερα, για τη ζωή. Το σχολείο άλλωστε και η δουλειά μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τη ζωή. Δεν είναι ένας ρόλος συμπαγής αλλά ζωντανός που επηρεάζεται και καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από το πού βρίσκεται η κοινωνία, από τα τρεντς της εποχής, τις ανάγκες, όχι από αμετάβλητα δεδομένα αλλά από ανθρώπους που εξελίσσονται μέρα με τη μέρα...

Όχι στερεότυπα, όχι ρόλους...
Για να μην αναγκαστεί και η επόμενη γυναικεία γενιά να φοβάται να κυκλοφορήσει αργά το βράδυ μόνη της, για να μην υποτιμάται ως οδηγός στους δρόμους, ως επαγγελματίας στη δουλειά της, (...),να μην κουβαλάει ταμπέλες και να μη στριμώχνεται σε περιορισμούς...
Για να μην αναγκαστεί και η επόμενη αντρική γενιά να φοβάται να εκφραστεί, να κλάψει, να δείξει αδυναμία, ενσυναίσθηση, (...), για να μην κουβαλάει ταμπέλες και να μη στριμώχνεται σε περιορισμούς...
Για την επόμενη ανθρώπινη γενιά, για τα παιδιά μας που θα γίνουν ενήλικες, ας τα μεγαλώσουμε με σεβασμό, με ισότητα. Από την αρχή ας το πιάσουμε, όχι από το τέλος...
Για να μην αναγκαστεί και η επόμενη αντρική γενιά να φοβάται να εκφραστεί, να κλάψει, να δείξει αδυναμία, ενσυναίσθηση, (...), για να μην κουβαλάει ταμπέλες και να μη στριμώχνεται σε περιορισμούς...
Για την επόμενη ανθρώπινη γενιά, για τα παιδιά μας που θα γίνουν ενήλικες, ας τα μεγαλώσουμε με σεβασμό, με ισότητα. Από την αρχή ας το πιάσουμε, όχι από το τέλος...
Δε θα γίνουμε όλοι επιστήμονες και είναι καλό!
Το σχολείο θα έπρεπε να προετοιμάζει τα παιδιά για την πραγματική ζωή, όχι αποκλειστικά για την αγορά εργασίας...αλλά για τις σχέσεις τους με τους ανθρώπους γύρω τους, για να αποδέχονται τον εαυτό τους, να αναγνωρίζουν και να θαυμάζουν τη μοναδικότητά τους, να χαίρονται αυτό που είναι...
Δεν είναι όλα σκαλοπάτια πριν τις πανελλήνιες. Είναι σκαλοπάτια πριν την ενήλικη ζωή, όχι πριν την επαγγελματική και αυτό το πριν, αυτή τη ζωή την παιδική, την εφηβική πρέπει να τη ζήσουν όπως τους αξίζει, δίχως εκπτώσεις...
Επίσης, ας το αποδεχτούμε. Δεν είμαστε όλοι για όλα ή καλύτερα δεν είμαστε όλοι ίδιοι για όλα τα ίδια, τα πολυφορεμένα και ξεθωριασμένα...
Δεν είναι όλα σκαλοπάτια πριν τις πανελλήνιες. Είναι σκαλοπάτια πριν την ενήλικη ζωή, όχι πριν την επαγγελματική και αυτό το πριν, αυτή τη ζωή την παιδική, την εφηβική πρέπει να τη ζήσουν όπως τους αξίζει, δίχως εκπτώσεις...
Επίσης, ας το αποδεχτούμε. Δεν είμαστε όλοι για όλα ή καλύτερα δεν είμαστε όλοι ίδιοι για όλα τα ίδια, τα πολυφορεμένα και ξεθωριασμένα...


Δεν είναι δεδομένο, ενώ θα έπρεπε!
Αυτό λείπει από την κοινωνία μας. Η ευγένεια η αυθόρμητη, η γνήσια, η αληθινή, η άνευ όρων και πλαισίου, αυτή που δεν είναι προγραμματισμένη και προσαρμοσμένη σε συγκεκριμένες συνθήκες αλλά ισχύει παντού, έχει εφαρμογή οποτεδήποτε και εκφράζεται αυτόματα, όποιον κι αν έχεις γύρω σου. Και είναι τόσο σημαντικό να την καλλιεργούμε στα παιδιά με κάθε τρόπο. Η ευγένεια είναι μορφή παιδείας, η βάση, η αρχή και το τέλος των δράσεών μας, των σχέσεών μας, είναι η μεγαλύτερη έκφραση σεβασμού και καλοσύνης...
Ας την κάνουμε λιγότερο δισεύρετη, ας την κάνουμε περισσότερο αληθινή...
Μπορούμε!
Ας την κάνουμε λιγότερο δισεύρετη, ας την κάνουμε περισσότερο αληθινή...
Μπορούμε!
Η μαγεία κρύβεται στο αναπάντεχο!
Και εκεί που όλα είναι έτοιμα, γραμμένα, σχεδιασμένα, οργανωμένα, τσουπ κάτι συμβαίνει και αλλάζουν όλα σε μια στιγμή. Και εδώ τι κάνουμε; Τις περισσότερες φορές αγχωνόμαστε για αυτή την παλιο-ύλη και προσπαθούμε να επανέλθουμε στην πρότερη συνθήκη αλλά το μόνο που τελικά χρειάζεται είναι να αποδεχτούμε την κατάσταση και να την υποστηρίξουμε - ακολουθήσουμε κατάλληλα...Ο κατά γράμμα σχεδιασμός δεν είναι πάντα βοηθητικός καθώς ενέχει και τον κίνδυνο να μας δημιουργήσει πολλές προσδοκίες. Είμαστε οι προσδοκίες μας πολύ συχνά, έτσι δεν είναι; "Σήμερα έχουμε πεντάωρο, ορθογραφία, ανάγνωση, έκθεση, νέο μάθημα ιστορίας, νέο κεφάλαιο στα μαθηματικά, παρουσίαση εργασιών κι άλλες πέντε εκκρεμότητες!"...συν όσα χρειάζεται να κάνουμε εκτός των διδακτικών ωρών...Κι αν δεν γίνουν όλα όσα έχουμε σχεδιάσει, τι θα συμβεί; Άγχος, πίεση ξαφνικά, εκνευρισμός που θα βγει προς τα παιδιά και ίσως χάσουμε το χιούμορ μας που σε άλλη περίπτωση θα ήταν το καταλληλότερο εργαλείο διαχείρισης...κι εκεί που θεωρούσαμε πως όλα είναι υπό έλεγχο, ξαφνικά ένα αστείο από τα παιδιά μας φαντάζει παρεμβολή, διακοπή, εμπόδιο μπροστά στη λίστα των όσων έχουμε να κάνουμε...τη συνέχεια μπορούμε να τη φανταστούμε! Αλλά ας το σκεφτούμε. Εκεί δεν κρύβεται η μαγεία; Στα αναπάντεχα, στα ξαφνικά, στα απρογραμμάτιστα, στα αυθόρμητα και στα αυθεντικά; Αυτό κάνει τη διαφορά από το να είμαστε απλοί εκτελεστές πλάνων. Και δεν είμαστε αυτό...


Έχουν διαφορά;
Με αφορμή τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και την ανάγκη των ανθρώπων να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας, πολλές φορές μάλιστα και με τρόπο που δεν είναι πάντα θεμιτός, συνδέσαμε το τότε με το σήμερα και μιλήσαμε για τη διαφορά του να έχω φωνή και του φωνάζω...
Τι σημαίνει έχω φωνή; Τι σημαίνει φωνάζω; Είναι διαφορετικές προσεγγίσεις και στάσεις ζωής; Γιατί δεν είναι το ίδιο πράγμα; Φέραμε παραδείγματα από την καθημερινότητα και κάναμε υποθέσεις. Το έχω φωνή εύκολα φτάσαμε στο συμπέρασμα ότι σημαίνει έχω δικαίωμα να ακουστώ, ότι μπορώ να μοιράζομαι τις σκέψεις μου αλλά σημαίνει ταυτόχρονα ότι σέβομαι και τους γύρω μου, ότι όχι μόνο μιλάω αλλά κι ότι ακούω. Αντίθετα, το φωνάζω άρχισε να αποκτά άλλη διάσταση. Φωνάζω για να με ακούσουν ναι, σε πολλές περιπτώσεις αλλά μήπως δεν είναι απαραίτητη η ένταση να είναι πάντα δυνατή; Το φωνάζω και δεν ακούω τριγύρω μου μοιάζει με εγωισμό είπαν τα παιδιά. Είναι σαν μια προσπάθεια να μιλάει μόνο ένας και οι άλλοι όχι. Επιβάλλομαι με τη βία μάθαμε σήμερα, μήπως μπορώ να επιβάλλομαι και με τη δυνατή φωνή, με το να φωνάζω; Είναι δίκαιο; Ή μήπως προσπάθεια εντυπωσιασμού; Επίσης κυρία αν φωνάζουμε όλοι μαζί, ο καθένας να λέει το δικό του, φασαρία και βαβούρα θα έχουμε, όχι διάλογο και συζήτηση...
Η ντουντούκα είναι για ανακοινώσεις, όχι για κάθε μέρα, είπαν τα παιδιά...
Και επειδή θέλουμε να έχω, να έχεις, να έχουμε φωνή, ας το βάλουμε μέσα στην τάξη να μας θυμίζει όλα όσα μοιραστήκαμε...
Τι σημαίνει έχω φωνή; Τι σημαίνει φωνάζω; Είναι διαφορετικές προσεγγίσεις και στάσεις ζωής; Γιατί δεν είναι το ίδιο πράγμα; Φέραμε παραδείγματα από την καθημερινότητα και κάναμε υποθέσεις. Το έχω φωνή εύκολα φτάσαμε στο συμπέρασμα ότι σημαίνει έχω δικαίωμα να ακουστώ, ότι μπορώ να μοιράζομαι τις σκέψεις μου αλλά σημαίνει ταυτόχρονα ότι σέβομαι και τους γύρω μου, ότι όχι μόνο μιλάω αλλά κι ότι ακούω. Αντίθετα, το φωνάζω άρχισε να αποκτά άλλη διάσταση. Φωνάζω για να με ακούσουν ναι, σε πολλές περιπτώσεις αλλά μήπως δεν είναι απαραίτητη η ένταση να είναι πάντα δυνατή; Το φωνάζω και δεν ακούω τριγύρω μου μοιάζει με εγωισμό είπαν τα παιδιά. Είναι σαν μια προσπάθεια να μιλάει μόνο ένας και οι άλλοι όχι. Επιβάλλομαι με τη βία μάθαμε σήμερα, μήπως μπορώ να επιβάλλομαι και με τη δυνατή φωνή, με το να φωνάζω; Είναι δίκαιο; Ή μήπως προσπάθεια εντυπωσιασμού; Επίσης κυρία αν φωνάζουμε όλοι μαζί, ο καθένας να λέει το δικό του, φασαρία και βαβούρα θα έχουμε, όχι διάλογο και συζήτηση...
Η ντουντούκα είναι για ανακοινώσεις, όχι για κάθε μέρα, είπαν τα παιδιά...
Και επειδή θέλουμε να έχω, να έχεις, να έχουμε φωνή, ας το βάλουμε μέσα στην τάξη να μας θυμίζει όλα όσα μοιραστήκαμε...
Οι πράξεις αρκούν;
Μαθαίνουμε να γράφουμε, μαθαίνουμε συντακτικό, γραμματική, λεξιλόγιο νέο, συνώνυμες λέξεις, παραγωγή λόγου, γιατί όλα αυτά; Για να μένουν στα σχολικά τετράδια; Για να περιοριστούν στα τυποποιημένα "σκέφτομαι και γράφω"; Και πού στη ζωή τους θα έχουν όλα αυτά αξιοποίηση και χρήση;
Το πιστεύω βαθιά και προσπαθώ να το δείχνω όσο περισσότερο γίνεται. Τα λόγια έχουν δύναμη και οι πράξεις είναι ο καθρέφτης τους. Έχει σημασία τι λέμε αρκεί να συνοδεύονται από τις ανάλογες πράξεις. Μόνες όμως, οι πράξεις δεν αρκούν...
Πώς θα ζητήσεις συγγνώμη;
Πώς θα πεις ευχαριστώ;
Πώς θα ζητήσεις βοήθεια;
Πώς θα εκφράσεις την ευγένεια;
Πώς θα δώσεις λύσεις σε προβλήματα;
Πώς θα εκφράσεις την άποψή σου;
Αν δε βάλεις το καλό σε λόγια, πώς θα δώσεις το παράδειγμα για να ακολουθήσουν οι πράξεις;
Το πιστεύω βαθιά και προσπαθώ να το δείχνω όσο περισσότερο γίνεται. Τα λόγια έχουν δύναμη και οι πράξεις είναι ο καθρέφτης τους. Έχει σημασία τι λέμε αρκεί να συνοδεύονται από τις ανάλογες πράξεις. Μόνες όμως, οι πράξεις δεν αρκούν...
Πώς θα ζητήσεις συγγνώμη;
Πώς θα πεις ευχαριστώ;
Πώς θα ζητήσεις βοήθεια;
Πώς θα εκφράσεις την ευγένεια;
Πώς θα δώσεις λύσεις σε προβλήματα;
Πώς θα εκφράσεις την άποψή σου;
Αν δε βάλεις το καλό σε λόγια, πώς θα δώσεις το παράδειγμα για να ακολουθήσουν οι πράξεις;


Εμένα να ψηφίσετε γιατί...
Αυτές τις ημέρες τρέχει η περίοδος των μαθητικών εκλογών και νομίζω πως οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί έχουμε εικόνα από τα σχολεία στα οποία δουλεύουμε αλλά πλέον έχουμε εικόνα κι από τα σόσιαλ. Ναι, καλά διαβάζετε. Μαθητές κυρίως Γυμνασίου και Λυκείου - αλλά και Δημοτικού - που κάνουν προεκλογική καμπάνια στο τικ τοκ με καλά οργανωμένα σποτάκια, με γρήγορο μοντάζ, ατακαδόρικο, με ηχητικά εφέ, με σκηνοθετικές πινελιές και σενάριο.
Τα λόγια θυμίζουν ξύλινο πολιτικό λόγο και το περιεχόμενο προσομοιάζει με υποσχέσεις καλοπέρασης. Κάθε εβδομάδα εκδρομούλα, το κυλικείο γεμάτα με νόστιμα ανθυγιεινά καλούδια και περισσότερες ευκαιρίες για λιγότερο μάθημα. Κυριαρχεί παντού το "εγώ θα κάνω αυτό", "εγώ θα αλλάξω το άλλο" και ένα επιβλητικό "ψηφίστε με για ένα καλύτερο αύριο". Και σαν να έχει χάσει το νόημά του αυτό το καλύτερο το συγκριτικό...
Και πώς να το αναγνώσουμε όλο αυτό το σκηνικό; Πώς να το αξιολογήσουμε; Η σκέψη τριγυρνάει σε μονοπάτια συγκεκριμένα και δυστυχώς, κάπως σαν να χάνει η ελπίδα την κατεύθυνσή της, μπερδεύεται κι αυτή, δεν ξέρω πού να σταθεί...
Οι μαθητικές εκλογές είναι μια χρυσή ευκαιρία για να μιλήσουμε από τη Β' κιόλας Δημοτικού για την ευθύνη, για τις αποφάσεις, για τη δύναμη που σταδιακά αποκτούμε ως εν δυνάμει πολίτες στα κοινά. Γιατί ψηφίζουμε; Με ποια κριτήρια ψηφίζουμε; Τι σημαίνει γράφω τον λόγο μου; Τι με κάνει να θέλω να θέσω υποψηφιότητα; Πώς θα βοηθήσω την ομάδα; Ποιες ανάγκες υπάρχουν; Γιατί να μην ψηφίσεις μόνο τον φίλο σου;
Από το μικρό φτάνουμε στο μεγάλο.
Έλα μωρέ, θα σκεφτούν κάποιοι, παιδιά είναι. Τι να κάνουν δηλαδή; Με προβληματίζει που βλέπω 16-17χρονα να σκέφτονται και να εκφράζονται όπως φέρονται και εκφράζονται και σύντομα θα ψηφίζουν κανονικά στις πολιτικές εκλογές. Ποια θα είναι άραγε τα κριτήρια; Θα πατηθεί ένα κουμπί αυτόματο τότε; ...αυτά τα παιδιά του σήμερα θα γίνουν οι ενεργοί πολίτες του αύριο...ή οι ανενεργοί...
Από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού οφείλουμε να επενδύουμε χρόνο, να εξηγούμε το γιατί, να τοποθετούμε στη σωστή βάση τα δεδομένα αλλά και τα ζητούμενα, να μην προσπερνάμε τα μακροπρόθεσμα σημαντικά...
Τα λόγια θυμίζουν ξύλινο πολιτικό λόγο και το περιεχόμενο προσομοιάζει με υποσχέσεις καλοπέρασης. Κάθε εβδομάδα εκδρομούλα, το κυλικείο γεμάτα με νόστιμα ανθυγιεινά καλούδια και περισσότερες ευκαιρίες για λιγότερο μάθημα. Κυριαρχεί παντού το "εγώ θα κάνω αυτό", "εγώ θα αλλάξω το άλλο" και ένα επιβλητικό "ψηφίστε με για ένα καλύτερο αύριο". Και σαν να έχει χάσει το νόημά του αυτό το καλύτερο το συγκριτικό...
Και πώς να το αναγνώσουμε όλο αυτό το σκηνικό; Πώς να το αξιολογήσουμε; Η σκέψη τριγυρνάει σε μονοπάτια συγκεκριμένα και δυστυχώς, κάπως σαν να χάνει η ελπίδα την κατεύθυνσή της, μπερδεύεται κι αυτή, δεν ξέρω πού να σταθεί...
Οι μαθητικές εκλογές είναι μια χρυσή ευκαιρία για να μιλήσουμε από τη Β' κιόλας Δημοτικού για την ευθύνη, για τις αποφάσεις, για τη δύναμη που σταδιακά αποκτούμε ως εν δυνάμει πολίτες στα κοινά. Γιατί ψηφίζουμε; Με ποια κριτήρια ψηφίζουμε; Τι σημαίνει γράφω τον λόγο μου; Τι με κάνει να θέλω να θέσω υποψηφιότητα; Πώς θα βοηθήσω την ομάδα; Ποιες ανάγκες υπάρχουν; Γιατί να μην ψηφίσεις μόνο τον φίλο σου;
Από το μικρό φτάνουμε στο μεγάλο.
Έλα μωρέ, θα σκεφτούν κάποιοι, παιδιά είναι. Τι να κάνουν δηλαδή; Με προβληματίζει που βλέπω 16-17χρονα να σκέφτονται και να εκφράζονται όπως φέρονται και εκφράζονται και σύντομα θα ψηφίζουν κανονικά στις πολιτικές εκλογές. Ποια θα είναι άραγε τα κριτήρια; Θα πατηθεί ένα κουμπί αυτόματο τότε; ...αυτά τα παιδιά του σήμερα θα γίνουν οι ενεργοί πολίτες του αύριο...ή οι ανενεργοί...
Από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού οφείλουμε να επενδύουμε χρόνο, να εξηγούμε το γιατί, να τοποθετούμε στη σωστή βάση τα δεδομένα αλλά και τα ζητούμενα, να μην προσπερνάμε τα μακροπρόθεσμα σημαντικά...
Τελικά, ποια είναι μεγαλύτερη ανάγκη;
Ένα μήνυμα για μεγάλους και μικρούς...
Όπου νοιάζεσαι = σέβεσαι, σκέφτεσαι/δρας με ευγένεια, δεν το φωνάζεις με λόγια αλλά με πράξεις και με τη στάση σου...
Όσα πτυχία κι αν έχουμε οι δάσκαλοι, όσα μεταπτυχιακά, όσα σεμινάρια κι αν παρακολουθήσουμε, δε θα μάθουμε ξαφνικά να νοιαζόμαστε αν δεν το διδαχθήκαμε από όταν ήμαστε παιδιά, είτε στο σπίτι - πρωτίστως - είτε στο σχολείο...
...για τα παιδιά, τώρα είναι η στιγμή...
Όπου νοιάζεσαι = σέβεσαι, σκέφτεσαι/δρας με ευγένεια, δεν το φωνάζεις με λόγια αλλά με πράξεις και με τη στάση σου...
Όσα πτυχία κι αν έχουμε οι δάσκαλοι, όσα μεταπτυχιακά, όσα σεμινάρια κι αν παρακολουθήσουμε, δε θα μάθουμε ξαφνικά να νοιαζόμαστε αν δεν το διδαχθήκαμε από όταν ήμαστε παιδιά, είτε στο σπίτι - πρωτίστως - είτε στο σχολείο...
...για τα παιδιά, τώρα είναι η στιγμή...


Της... προσθαφαίρεσης ο λόγος!
Ποια είναι η απόλυτη προτεραιότητα τελικά;
Να τους διδάξουμε πώς να προσθέτουν και να αφαιρούν αριθμούς σε μόλις 10 μέρες σχολείου; Υπάρχει κάτι που αξίζει να προσθέσουμε και να αφαιρέσουμε αλλά να μην είναι ποσοτικό αλλά ποιοτικό;
Ας παρατηρήσουμε...
Ας το σκεφτούμε...
Ας αποδεχτούμε τις ανάγκες...
Ας πιάσουμε τα πλάνα μας και ας αφήσουμε στην άκρη ό,τι δε θα βοηθήσει την ομάδα αυτή την περίοδο ή ας τα προσαρμόσουμε με τρόπο που να συνδυάζει και παιχνίδι και συνεργασία, αξίες και δεξιότητες.
Κάτι σημαντικό, η σύγκριση είναι παγίδα. Ας σκεφτόμαστε να έχουμε επιχειρήματα σε καθετί κι όχι ένα ξερό και στεγνό "γιατί έτσι πρέπει" ή γιατί το κάνουν και οι άλλοι ή γιατί θα γκρινιάξουν οι γονείς...
Αν το θέλουμε, υπάρχουν τρόποι!
Να τους διδάξουμε πώς να προσθέτουν και να αφαιρούν αριθμούς σε μόλις 10 μέρες σχολείου; Υπάρχει κάτι που αξίζει να προσθέσουμε και να αφαιρέσουμε αλλά να μην είναι ποσοτικό αλλά ποιοτικό;
Ας παρατηρήσουμε...
Ας το σκεφτούμε...
Ας αποδεχτούμε τις ανάγκες...
Ας πιάσουμε τα πλάνα μας και ας αφήσουμε στην άκρη ό,τι δε θα βοηθήσει την ομάδα αυτή την περίοδο ή ας τα προσαρμόσουμε με τρόπο που να συνδυάζει και παιχνίδι και συνεργασία, αξίες και δεξιότητες.
Κάτι σημαντικό, η σύγκριση είναι παγίδα. Ας σκεφτόμαστε να έχουμε επιχειρήματα σε καθετί κι όχι ένα ξερό και στεγνό "γιατί έτσι πρέπει" ή γιατί το κάνουν και οι άλλοι ή γιατί θα γκρινιάξουν οι γονείς...
Αν το θέλουμε, υπάρχουν τρόποι!
Τι είναι πιο δύσκολο, άρα αξίζει τον κόπο;
Στις μέρες μας το εύκολο είναι να διδάξεις κανόνες, γραμματική, συντακτικό και κόλπα για την επίλυση προβλημάτων. Η πραγματική πρόκληση είναι να τους διδάξουμε πώς να συνεργάζονται, να συνυπάρχουν αρμονικά, να ακούνε και να ακούγονται. Κι αυτό θέλει κόπο, χρόνο, συνέπεια, διάλογο, υπομονή και να μη στηρίζεσαι σε αυτονόητα και δεδομένα...
Αυτό θεωρώ πως είναι το στοίχημα της εποχής, τα απαραίτητα για τη ζωή...
Οι καταλήξεις έχουν σημασία εδώ για να δούμε πού θα καταλήξουμε μακροπρόθεσμα ως κοινωνία...
Αυτό θεωρώ πως είναι το στοίχημα της εποχής, τα απαραίτητα για τη ζωή...
Οι καταλήξεις έχουν σημασία εδώ για να δούμε πού θα καταλήξουμε μακροπρόθεσμα ως κοινωνία...


Μισό λεπτό, δεν είναι; Και τι είναι;
Δεν είναι παιδότοπος και θέλω να το φωνάξω. Υποτιμάται ο σκοπός και η αποστολή του. Κι αυτή η ανάγκη για επαναλαμβανόμενες εντυπωσιακές ημέρες; Αυτή η αίσθηση πως όλα γύρω μας χρειάζεται να είναι σαν τα γρήγορα βίντεο τύπου shorts που είναι εντυπωσιακά, αστεία, που σε κρατάνε εκεί βυθισμένο σε κάτι. Έχουμε φτάσει να θεωρούμε την οθόνη ικανότερη όλων να έλξει απόλυτα την προσοχή ενός παιδιού, σε σημείο που το σχολείο ωχριά μπροστά του σχετικά με το ενδιαφέρον που προκαλείται...
Αν ένα παιδί βαριέται κάποιες μέρες να πάει στο σχολείο, δεν είναι παράλογο. Δε γίνεται 6-7 ώρες ένα παιδί να βρίσκει συνεχώς ενδιαφέρον. Είναι φυσικό να νιώσει και βαρετά. Είναι ανθρώπινο και είναι υγιές!
Το να βαριέται ένα παιδί δεν είναι κακό. Είναι και ένα σημάδι ότι αποκτά προτιμήσεις, ότι έχει ενδιαφέροντα, ότι έχει κριτική σκέψη. Εκτός των άλλων ανακαλύπτει το μέγεθος της υπομονής του και έχει ευκαιρίες να βαδίσει σε νέους δρόμους, αρχικά άγνωστους, μελλοντικά ίσως και χρήσιμους...
Αλλά το να λέμε πως το σχολείο είναι βαρετό είναι και λίγο παγίδα. Είναι βαρετό σε σχέση με τι; Έχει σημασία με τι συγκρίνεται. Αν συγκρίνεται με όλα τα τριγύρω ηλεκτρονικά ερεθίσματα των παιδιών, θα πω πως καλώς και είναι βαρετό. Αν συγκρίνεται με όσα θα μπορούσε να κάνει για να κινητοποιεί το ενδιαφέρον και να το καλλιεργεί παιδαγωγικά, ναι, είναι βαρετό πολλές φορές...
Η αίσθηση του βαρετού που νιώθουν τα παιδιά για το σχολείο δε γίνεται να αποτελεί σημάδι έτσι ώστε να προτείνεται σε εκπαιδευτικούς ή να αναμένεται να λειτουργούν ως εργαζόμενοι σε παιδότοπο. Και πιστέψτε με, ξέρω τι λέω...
Το "κάνετε λίγα κόλπα, πείτε τραγουδάκια, χορέψτε, κάνετε κανένα μαγικό, εντυπωσιάστε τα παιδιά με κάτι σούπερ πρωτότυπο, με κάτι σύνθετο..." τα έχετε ακούσει; Είναι η αντίπερα όχθη του μοιράζω δεκάδες φωτοτυπίες, κάνω διάλεξη, βάζω τιμωρίες και κάνετε ό,τι πω εγώ...
Δεν είναι ο σκοπός ο εντυπωσιασμός.
Αυτός σκάει και ξεφουσκώνει.
Ο προβληματισμός και η έμπνευση θα έπρεπε να είναι, για εμένα τουλάχιστον...
Αν ένα παιδί βαριέται κάποιες μέρες να πάει στο σχολείο, δεν είναι παράλογο. Δε γίνεται 6-7 ώρες ένα παιδί να βρίσκει συνεχώς ενδιαφέρον. Είναι φυσικό να νιώσει και βαρετά. Είναι ανθρώπινο και είναι υγιές!
Το να βαριέται ένα παιδί δεν είναι κακό. Είναι και ένα σημάδι ότι αποκτά προτιμήσεις, ότι έχει ενδιαφέροντα, ότι έχει κριτική σκέψη. Εκτός των άλλων ανακαλύπτει το μέγεθος της υπομονής του και έχει ευκαιρίες να βαδίσει σε νέους δρόμους, αρχικά άγνωστους, μελλοντικά ίσως και χρήσιμους...
Αλλά το να λέμε πως το σχολείο είναι βαρετό είναι και λίγο παγίδα. Είναι βαρετό σε σχέση με τι; Έχει σημασία με τι συγκρίνεται. Αν συγκρίνεται με όλα τα τριγύρω ηλεκτρονικά ερεθίσματα των παιδιών, θα πω πως καλώς και είναι βαρετό. Αν συγκρίνεται με όσα θα μπορούσε να κάνει για να κινητοποιεί το ενδιαφέρον και να το καλλιεργεί παιδαγωγικά, ναι, είναι βαρετό πολλές φορές...
Η αίσθηση του βαρετού που νιώθουν τα παιδιά για το σχολείο δε γίνεται να αποτελεί σημάδι έτσι ώστε να προτείνεται σε εκπαιδευτικούς ή να αναμένεται να λειτουργούν ως εργαζόμενοι σε παιδότοπο. Και πιστέψτε με, ξέρω τι λέω...
Το "κάνετε λίγα κόλπα, πείτε τραγουδάκια, χορέψτε, κάνετε κανένα μαγικό, εντυπωσιάστε τα παιδιά με κάτι σούπερ πρωτότυπο, με κάτι σύνθετο..." τα έχετε ακούσει; Είναι η αντίπερα όχθη του μοιράζω δεκάδες φωτοτυπίες, κάνω διάλεξη, βάζω τιμωρίες και κάνετε ό,τι πω εγώ...
Δεν είναι ο σκοπός ο εντυπωσιασμός.
Αυτός σκάει και ξεφουσκώνει.
Ο προβληματισμός και η έμπνευση θα έπρεπε να είναι, για εμένα τουλάχιστον...
Δήλωση παιδιού...τι έχουμε να δηλώσουμε εμείς οι μεγάλοι;
Αυτή η δήλωση είναι αληθινή. Σήμερα τη μοιράστηκε μαζί μου μια συνάδελφος. Αυτή η δήλωση ανήκει σε μαθητή της Έκτης Δημοτικού. Όπως μου είπε η συνάδελφος, αυτή η σκέψη εκφράστηκε με πλήρη άνεση και σιγουριά από τον μαθητή σε μια σχετική συζήτηση που είχαν για την αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης στη ζωή μας. Ναι, κυρία, τα λέει καλύτερα, μου δίνει καλύτερες συμβουλές από τους δικούς μου...
Αντιλαμβανόμαστε πού οδεύουμε;
Ένα άψυχο εργαλείο έχει κερδίσει περισσότερο την εμπιστοσύνη ενός εφήβου; Περισσότερο, λέει. Έχουμε σύγκριση εδώ. Ας αναλογιστούμε τι είδους σύγκριση γίνεται...
Αντιλαμβανόμαστε πού οδεύουμε;
Ένα άψυχο εργαλείο έχει κερδίσει περισσότερο την εμπιστοσύνη ενός εφήβου; Περισσότερο, λέει. Έχουμε σύγκριση εδώ. Ας αναλογιστούμε τι είδους σύγκριση γίνεται...


Και εδώ, τι απαντάμε;
Πριν λίγα χρόνια θυμάμαι τα παιδιά να λένε ότι θέλουν να γίνουν αστυνομικοί, γιατροί, δικηγόροι, δάσκαλοι, κι άλλα πολλά. Πλέον αυτά μοιάζουν ότι ανήκουν στο μακρύ παρελθόν. Τη θέση τους έχουν πάρει οι influencers και οι tik tokers. Μέχρι και οι YouTubers έχουν χάσει τη δημοφιλία τους πια...
Θέλουν να γίνουν influencers αλά infoencers, γιατί αυτό έχουν δει ότι πετυχαίνει και τρεντάρει, εκείνοι που μοιράζονται πληροφορίες χωρίς νόημα, χωρίς αξία, που προκαλούν και τραβούν την προσοχή με τον λάθος τρόπο.
Γιατί να διαβάζουνε με τις ώρες;
Η διαφήμιση είναι όλη εκεί, τα λεφτά τα εύκολα είναι εκεί, μόνο τα νούμερα φαίνεται για εκείνα ότι έχουν σημασία και αξία...
Γιατί να μην ακολουθήσουν το παράδειγμα τόσων και τόσων που παρακαλάνε για λίγα δωρεάν δείγματα προκειμένου να κερδίσουν προβολές;
Γιατί να μην ακολουθήσουν αυτούς που παρακολουθούμε κι εμείς οι μεγάλοι όταν χαζεύουμε δίπλα τους στο κινητό;
Πώς να μην έχουν λανθασμένα πρότυπα όταν κι εμείς οι ενήλικες δυσκολευόμαστε να βρούμε ανθρώπους να τους δείξουμε στο τώρα ότι υπάρχουν και προοδεύουν κι όχι απαραίτητα πετυχαίνουν χωρίς να τους συνδέσουμε με νούμερα και στατιστικές; Υπάρχει τεράστιο κενό στο δικό μας κεφάλι γιατί η πλύση εγκεφάλου επηρεάζει κι εμάς, πόσω μάλλον των παιδιών...
Έχουμε εμείς πρότυπα;
Πώς ζητάμε να έχουν τα παιδιά;
Παρακολουθούμε μπροστά τους αυτά τα εύκολα και εύπεπτα βίντεο γελώντας;
Αγοράζουμε αυτά που προβάλλουν κατά καιρούς; Μιλάμε για εκείνους;
Αλήθεια αναρωτιέμαι. Το βλέπω τόσο έντονα και φοβάμαι να σκεφτώ ποια μπορεί να είναι τα σχέδια των παιδιών σε λίγα χρόνια που θα πάνε Λύκειο...
Θέλουν να γίνουν influencers αλά infoencers, γιατί αυτό έχουν δει ότι πετυχαίνει και τρεντάρει, εκείνοι που μοιράζονται πληροφορίες χωρίς νόημα, χωρίς αξία, που προκαλούν και τραβούν την προσοχή με τον λάθος τρόπο.
Γιατί να διαβάζουνε με τις ώρες;
Η διαφήμιση είναι όλη εκεί, τα λεφτά τα εύκολα είναι εκεί, μόνο τα νούμερα φαίνεται για εκείνα ότι έχουν σημασία και αξία...
Γιατί να μην ακολουθήσουν το παράδειγμα τόσων και τόσων που παρακαλάνε για λίγα δωρεάν δείγματα προκειμένου να κερδίσουν προβολές;
Γιατί να μην ακολουθήσουν αυτούς που παρακολουθούμε κι εμείς οι μεγάλοι όταν χαζεύουμε δίπλα τους στο κινητό;
Πώς να μην έχουν λανθασμένα πρότυπα όταν κι εμείς οι ενήλικες δυσκολευόμαστε να βρούμε ανθρώπους να τους δείξουμε στο τώρα ότι υπάρχουν και προοδεύουν κι όχι απαραίτητα πετυχαίνουν χωρίς να τους συνδέσουμε με νούμερα και στατιστικές; Υπάρχει τεράστιο κενό στο δικό μας κεφάλι γιατί η πλύση εγκεφάλου επηρεάζει κι εμάς, πόσω μάλλον των παιδιών...
Έχουμε εμείς πρότυπα;
Πώς ζητάμε να έχουν τα παιδιά;
Παρακολουθούμε μπροστά τους αυτά τα εύκολα και εύπεπτα βίντεο γελώντας;
Αγοράζουμε αυτά που προβάλλουν κατά καιρούς; Μιλάμε για εκείνους;
Αλήθεια αναρωτιέμαι. Το βλέπω τόσο έντονα και φοβάμαι να σκεφτώ ποια μπορεί να είναι τα σχέδια των παιδιών σε λίγα χρόνια που θα πάνε Λύκειο...
Απλά λόγια με μεγάλο νόημα...
"Κυρία, αυτό μου λέει συνεχώς η μαμά μου...να είμαστε γενναιόδωροι με τους άλλους γύρω μας, να έχουμε το χέρι έτσι, ανοιχτό, όχι κλειστό σαν γροθιά...αν το έχουμε ανοιχτό θα δώσουμε και θα πάρουμε, αν το έχουμε κλειστό τίποτα δε θα έχουμε..."
Πόσο συγκινήθηκα με αυτά τα λόγια. Προσπαθούσα να μην τα ξεχάσω και με το που βγήκα από την τάξη τα έγραψα στο κινητό...
Υπάρχουν κι αυτά τα παιδιά και κυρίως, αυτοί οι γονείς που παλεύουν καθημερινά και με κάθε τρόπο να δείχνουν τον δρόμο τον καλό, αυτοί που προσπαθούν να φωτίζουν όλες τις πλευρές και δεν κατηγορούν εκείνη τη μια που μπορεί να έχει και λίγη σκιά κάποιες μέρες ή και μονίμως. Υπάρχουν κι αυτοί οι γονείς που θεωρούν προτεραιότητα να είναι τα παιδιά χαρούμενα παιδιά κι όχι τέλειοι μαθητές, αυτοί που δεν έχουν business plan για να γίνουν τα παιδιά τους οι μελλοντικοί επιχειρηματίες, διευθυντές, αφοσιωμένα στελέχη, επιτυχημένες μονάδες, μάνατζερς κι ό,τι άλλο...
Τη μια ώρα άκουσα αυτό το υπέροχο μοίρασμα και την άλλη χρειάστηκε να βρω απαντήσεις στην απορία "Κυρία, πόση ώρα μελέτης κάνει κακό στον οργανισμό;"...
Η συνέχεια σε επόμενη ανάρτηση. Τώρα θέλω να σταθώ στο ανοιχτό χέρι, στην ανοιχτή καρδιά...
Μια μεγάλη αγκαλιά στους γονείς που φέρνουν σε λόγια σοφά τα ουσιαστικά νοήματα της ζωής!
Πόσο συγκινήθηκα με αυτά τα λόγια. Προσπαθούσα να μην τα ξεχάσω και με το που βγήκα από την τάξη τα έγραψα στο κινητό...
Υπάρχουν κι αυτά τα παιδιά και κυρίως, αυτοί οι γονείς που παλεύουν καθημερινά και με κάθε τρόπο να δείχνουν τον δρόμο τον καλό, αυτοί που προσπαθούν να φωτίζουν όλες τις πλευρές και δεν κατηγορούν εκείνη τη μια που μπορεί να έχει και λίγη σκιά κάποιες μέρες ή και μονίμως. Υπάρχουν κι αυτοί οι γονείς που θεωρούν προτεραιότητα να είναι τα παιδιά χαρούμενα παιδιά κι όχι τέλειοι μαθητές, αυτοί που δεν έχουν business plan για να γίνουν τα παιδιά τους οι μελλοντικοί επιχειρηματίες, διευθυντές, αφοσιωμένα στελέχη, επιτυχημένες μονάδες, μάνατζερς κι ό,τι άλλο...
Τη μια ώρα άκουσα αυτό το υπέροχο μοίρασμα και την άλλη χρειάστηκε να βρω απαντήσεις στην απορία "Κυρία, πόση ώρα μελέτης κάνει κακό στον οργανισμό;"...
Η συνέχεια σε επόμενη ανάρτηση. Τώρα θέλω να σταθώ στο ανοιχτό χέρι, στην ανοιχτή καρδιά...
Μια μεγάλη αγκαλιά στους γονείς που φέρνουν σε λόγια σοφά τα ουσιαστικά νοήματα της ζωής!


Ο αθλητισμός στην Ελλάδα είναι για τα παιδιά;
Στο ίδιο έργο θεατές. Μόνο που στους θεατές υπάρχουν και παιδιά. Πώς γίνεται ο αθλητισμός να είναι τόσο τοξικός και παράδειγμα προς αποφυγή;
Αυτές οι ατάκες στη διαφάνεια είναι σημερινές. Με προσέγγισαν παιδιά στα διαλείμματα σήμερα γιατί ξέρουν ότι παρακολουθώ και υποστηρίζω μια ομάδα. Τα λόγια ήταν πάνω κάτω αυτά. Μην πέφτετε στην παγίδα τους είπα. Με κοιτούσαν με τα μάτια απορημένα χωρίς να μιλούν. Σας φαίνεται ώριμο και υπεύθυνο όλο αυτό; Πώς το κρίνετε; Ξανά σιωπή...
Και να μην έχεις παρακολουθήσει τα χθεσινά γεγονότα και γενικότερα των τελευταίων ημερών εντός και εκτός Ελλάδας, σίγουρα θα έχεις διαβάσει σε τίτλους ιστοσελίδων απειλές, δηλώσεις, ντροπιαστικές εκφράσεις από ανθρώπους του αθλητισμού...
Τι παράδειγμα περιμένουμε να ακολουθήσουν τα παιδιά μας όταν πάνε γήπεδο και βλέπουν ενήλικες να βρίζουν, να χειρονομούν, να απειλούν τις οικογένειες, τα παιδιά άλλων κι όλα αυτά με τα κινητά όρθια να καταγράφουν;
Πώς περιμένουμε να αποδέχονται την ήττα στο παιχνίδι τους όταν, είτε μέσα στο γήπεδο είτε παρακολουθώντας τους αγώνες από την τηλεόραση ψάχνουμε να ρίξουμε την ευθύνη αλλού; Χάνεται η ουσία...
Πώς περιμένουμε τα παιδιά να λύνουν τα προβλήματά τους με τον διάλογο ή με υπομονή όταν εμείς επιλέγουμε την ύβρη, τον χλευασμό και την ειρωνεία και σε αυτό το κομμάτι της ζωής που λέγεται αθλητισμός;
Η ατάκα "έτσι είναι το μπάσκετ ή το ποδόσφαιρο..." δε δικαιολογεί την κατάσταση, δεν κατατάσσει τη λεκτική βία σε λιγότερο ένοχη θέση. Δε θα έπρεπε να υπάρχουν ελαφρυντικά. Τα παιδιά δεν είναι σε θέση να το ξεχωρίσουν στο μυαλό τους. Μπαίνει κι αυτό στο υποσυνείδητο, δεν αποβάλλεται, τοποθετείται κι αυτό ή καλύτερα πετιέται με κρότο κι αυτό στο νοητικό "τσουβάλι" τους και γίνεται μια από τις διαθέσιμες επιλογές τους για μελλοντική δράση...
Στο σχολείο η περίσταση απαιτεί ουδετερότητα και σεβασμό, ψυχραιμία και διάλογο. Ο στόχος είναι να μην τροφοδοτείται αυτή η στάση ζωής. Τουλάχιστον, ας προσπαθήσουμε...
Ας μη γίνει η οπαδική βία, παιδική υπόθεση και εν τέλει παιδική βία στα σχολεία...
Γιατί κάθε λιθαράκι χτίζει το τείχος προστασίας, χτίζει χαρακτήρα...
Αυτές οι ατάκες στη διαφάνεια είναι σημερινές. Με προσέγγισαν παιδιά στα διαλείμματα σήμερα γιατί ξέρουν ότι παρακολουθώ και υποστηρίζω μια ομάδα. Τα λόγια ήταν πάνω κάτω αυτά. Μην πέφτετε στην παγίδα τους είπα. Με κοιτούσαν με τα μάτια απορημένα χωρίς να μιλούν. Σας φαίνεται ώριμο και υπεύθυνο όλο αυτό; Πώς το κρίνετε; Ξανά σιωπή...
Και να μην έχεις παρακολουθήσει τα χθεσινά γεγονότα και γενικότερα των τελευταίων ημερών εντός και εκτός Ελλάδας, σίγουρα θα έχεις διαβάσει σε τίτλους ιστοσελίδων απειλές, δηλώσεις, ντροπιαστικές εκφράσεις από ανθρώπους του αθλητισμού...
Τι παράδειγμα περιμένουμε να ακολουθήσουν τα παιδιά μας όταν πάνε γήπεδο και βλέπουν ενήλικες να βρίζουν, να χειρονομούν, να απειλούν τις οικογένειες, τα παιδιά άλλων κι όλα αυτά με τα κινητά όρθια να καταγράφουν;
Πώς περιμένουμε να αποδέχονται την ήττα στο παιχνίδι τους όταν, είτε μέσα στο γήπεδο είτε παρακολουθώντας τους αγώνες από την τηλεόραση ψάχνουμε να ρίξουμε την ευθύνη αλλού; Χάνεται η ουσία...
Πώς περιμένουμε τα παιδιά να λύνουν τα προβλήματά τους με τον διάλογο ή με υπομονή όταν εμείς επιλέγουμε την ύβρη, τον χλευασμό και την ειρωνεία και σε αυτό το κομμάτι της ζωής που λέγεται αθλητισμός;
Η ατάκα "έτσι είναι το μπάσκετ ή το ποδόσφαιρο..." δε δικαιολογεί την κατάσταση, δεν κατατάσσει τη λεκτική βία σε λιγότερο ένοχη θέση. Δε θα έπρεπε να υπάρχουν ελαφρυντικά. Τα παιδιά δεν είναι σε θέση να το ξεχωρίσουν στο μυαλό τους. Μπαίνει κι αυτό στο υποσυνείδητο, δεν αποβάλλεται, τοποθετείται κι αυτό ή καλύτερα πετιέται με κρότο κι αυτό στο νοητικό "τσουβάλι" τους και γίνεται μια από τις διαθέσιμες επιλογές τους για μελλοντική δράση...
Στο σχολείο η περίσταση απαιτεί ουδετερότητα και σεβασμό, ψυχραιμία και διάλογο. Ο στόχος είναι να μην τροφοδοτείται αυτή η στάση ζωής. Τουλάχιστον, ας προσπαθήσουμε...
Ας μη γίνει η οπαδική βία, παιδική υπόθεση και εν τέλει παιδική βία στα σχολεία...
Γιατί κάθε λιθαράκι χτίζει το τείχος προστασίας, χτίζει χαρακτήρα...
Γιατί δεν τη βρίσκουμε άραγε;
Αυτές τις ημέρες είχα την ευκαιρία να δω φίλους και γνωστούς, να βγω έξω στα πάρκα και στις παιδικές χαρές. Άκουσα πολλές φορές να λένε γονείς πόσο πολύ ανυπομονούν να ανοίξουν και πάλι τα σχολεία...
Κατανοητό θα μου πείτε, ειδικά αν εργάζονται στις διακοπές και έχουν επιστρατεύσει γιαγιάδες και παππούδες και θείες για την φροντίδα τους όσο εκείνοι λείπουν. Δεν είναι παράλογο. Στο ανυπομονούν όμως, θέλω να σταθώ, στο "δεν μπορώ άλλο", σε αυτό που κρύβει κάτι άλλο, όχι πρακτική δυσκολία αλλά συναισθηματική ή μάλλον...αδυναμία;
Κάποιοι γονείς θέλουν να ανοίξουν τα σχολεία όχι φυσικά - και πρωτίστως - γιατί έχουν το σχολείο σε εκτίμηση αλλά γιατί δεν αντέχουν να είναι τόσες πολλές ώρες με τα παιδιά τους, να ακολουθούν και να ικανοποιούν τις ανάγκες τους. Το άκουσα τόσο πολύ που ένιωσα και άβολα μερικές φορές, γιατί πολλά από τα παιδιά ήταν μπροστά. Ξέρετε, αυτές τις ατακοαπειλές για το ότι θα ανοίξει το σχολείο και "θα στρώσουν"...
Άραγε, το σχολείο θα τα "στρώσει", δηλαδή οι κανόνες του σχολείου, οι δάσκαλοι; Γιατί; Στο σπίτι μήπως δεν υπάρχουν; Ή μήπως δεν είναι σαφείς και συγκεκριμένοι;
Σκοπός αυτής της ανάρτησης είναι να αρχίσουμε εμείς οι γονείς που ίσως βιώνουμε τέτοια συναισθήματα ή δυσκολίες να σκεφτούμε λίγο διαφορετικά, να αναζητήσουμε τρόπους και λύσεις (ενόψει και του καλοκαιριού) που θα διαμορφώσουν ένα περιβάλλον σαφές και συγκεκριμένο, με σεβασμό στις ανάγκες όλων, γονέων και παιδιών, ώστε να αντέχουμε και να επιδιώκουμε να ζούμε ποιοτικά μαζί κι όχι απλώς να επιβιώνουμε και να ανυπομονούμε να είναι μαζί μας λιγότερες ώρες...
Κατανοητό θα μου πείτε, ειδικά αν εργάζονται στις διακοπές και έχουν επιστρατεύσει γιαγιάδες και παππούδες και θείες για την φροντίδα τους όσο εκείνοι λείπουν. Δεν είναι παράλογο. Στο ανυπομονούν όμως, θέλω να σταθώ, στο "δεν μπορώ άλλο", σε αυτό που κρύβει κάτι άλλο, όχι πρακτική δυσκολία αλλά συναισθηματική ή μάλλον...αδυναμία;
Κάποιοι γονείς θέλουν να ανοίξουν τα σχολεία όχι φυσικά - και πρωτίστως - γιατί έχουν το σχολείο σε εκτίμηση αλλά γιατί δεν αντέχουν να είναι τόσες πολλές ώρες με τα παιδιά τους, να ακολουθούν και να ικανοποιούν τις ανάγκες τους. Το άκουσα τόσο πολύ που ένιωσα και άβολα μερικές φορές, γιατί πολλά από τα παιδιά ήταν μπροστά. Ξέρετε, αυτές τις ατακοαπειλές για το ότι θα ανοίξει το σχολείο και "θα στρώσουν"...
Άραγε, το σχολείο θα τα "στρώσει", δηλαδή οι κανόνες του σχολείου, οι δάσκαλοι; Γιατί; Στο σπίτι μήπως δεν υπάρχουν; Ή μήπως δεν είναι σαφείς και συγκεκριμένοι;
Σκοπός αυτής της ανάρτησης είναι να αρχίσουμε εμείς οι γονείς που ίσως βιώνουμε τέτοια συναισθήματα ή δυσκολίες να σκεφτούμε λίγο διαφορετικά, να αναζητήσουμε τρόπους και λύσεις (ενόψει και του καλοκαιριού) που θα διαμορφώσουν ένα περιβάλλον σαφές και συγκεκριμένο, με σεβασμό στις ανάγκες όλων, γονέων και παιδιών, ώστε να αντέχουμε και να επιδιώκουμε να ζούμε ποιοτικά μαζί κι όχι απλώς να επιβιώνουμε και να ανυπομονούμε να είναι μαζί μας λιγότερες ώρες...


Μάθημα το καλοκαίρι;
Δε θέλω να επαναλαμβάνομαι. Δε θέλω να αναπαράγω τα ίδια και τα ίδια. Όμως, οι απορίες των γονέων κάθε χρόνο μοιάζουν να είναι ίδιες καθώς στη διαδρομή τους συναντούν ανθρώπους που τους επηρεάζουν. Το τι κάνει ο διπλανός μου, τι είπε η άλλη μαμά τις προάλλες στις ομαδικές συζητήσεις και ο φόβος μη μείνουμε πίσω σε σχέση με τους άλλους σαν να απενεργοποιεί όσα ξέραμε, σαν να σβήνει και χρειάζεται κάποια πράγματα να ειπωθούν ξανά...
Ήδη πολλοί γονείς έχουμε προγραμματίσει τις επόμενες εβδομάδες των παιδιών μας (λόγω εργασίας) με δραστηριότητες σε κατασκηνώσεις, σε summer camps, σε κέντρα μελέτης, σε φροντιστήρια, σε παιδότοπους, κλπ. Πολλών κριτήριο αποτέλεσε η παρεχόμενη "εκπαίδευση". Τι προσφέρει η κάθε υπηρεσία; Θα κάνουν και λίγη επανάληψη άραγε; Θα προετοιμάσουν τα παιδιά για την επόμενη χρονιά; Θα καλύψουν κενά; Μήπως αν συνδυάσουμε και παιχνίδι και λίγο μάθημα για να μην τα ξεχνάνε;
Με όλο το θάρρος και με αυτά τα λίγα που ξέρω, ας μην είναι αυτά τα κριτήρια της επιλογής μας...
Ας βοηθήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση οι εκπαιδευτικοί αύριο και μεθαύριο στις τελευταίες μας επικοινωνίες με τους γονείς!
Ήδη πολλοί γονείς έχουμε προγραμματίσει τις επόμενες εβδομάδες των παιδιών μας (λόγω εργασίας) με δραστηριότητες σε κατασκηνώσεις, σε summer camps, σε κέντρα μελέτης, σε φροντιστήρια, σε παιδότοπους, κλπ. Πολλών κριτήριο αποτέλεσε η παρεχόμενη "εκπαίδευση". Τι προσφέρει η κάθε υπηρεσία; Θα κάνουν και λίγη επανάληψη άραγε; Θα προετοιμάσουν τα παιδιά για την επόμενη χρονιά; Θα καλύψουν κενά; Μήπως αν συνδυάσουμε και παιχνίδι και λίγο μάθημα για να μην τα ξεχνάνε;
Με όλο το θάρρος και με αυτά τα λίγα που ξέρω, ας μην είναι αυτά τα κριτήρια της επιλογής μας...
Ας βοηθήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση οι εκπαιδευτικοί αύριο και μεθαύριο στις τελευταίες μας επικοινωνίες με τους γονείς!
Ας το ξεκαθαρίσουμε λιγάκι...
Συχνά ακούμε γονείς να παραπονιούνται πως οι εκπαιδευτικοί δεν κάνουν καλά το μάθημα και πως εκείνοι τα διδάσκουν στα παιδιά μετά την επιστροφή τους στο σπίτι ή αναρωτιούνται τι τους μαθαίνουμε τελικά στα σχολεία και δεν είναι τόσο ευγενικό το παιδί τους...
Συχνά ακούμε δασκάλους να απορούν γιατί το παιδί δεν καταλαβαίνει επανειλημμένα τις εργασίες που έχει για σπίτι και γιατί δεν το βοηθάνε οι γονείς του να του το διδάξουν ή γιατί δε μελέτησε για το διαγώνισμα επαρκώς, κλπ. χωρίς να αναρωτηθούν (οι δάσκαλοι) πρωτίστως γιατί έχει χάσει ο μαθητής το κίνητρο και το ενδιαφέρον του...
Και κάπως εδώ δημιουργείται μια σύγχυση στους ρόλους και μαντέψτε ποιοι επωμίζονται το βάρος αυτής. Τα παιδιά!
Ξέρετε πως θα λυθεί αυτή η σύγχυση;
Με την επικοινωνία των δύο πλευρών, που δεν είναι απέναντι αλλά δίπλα δίπλα...
Η κάθε πλευρά πρέπει να αποζητά την επικοινωνία με την άλλη πλευρά και να υπάρχει συνεργασία που θα στηρίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό, ευγένεια, διακριτικότητα ΚΑΙ να υπάρχει ένας κοινός σκοπός, να βοηθήσουμε και οι δύο, ο καθένας από τον ρόλο του, να εξελιχθεί το παιδί.
Ναι, θα υπάρξουν στιγμές που ο δάσκαλος θα μπει για λίγο στη θέση του γονέα, θα φροντίσει το παιδί, θα εξηγήσει, θα στηρίξει όσα ένα σπίτι προσπαθεί να μάθει σε εκείνο, θα έρθει να κουμπώσει και να ενώσει τα κομμάτια του παζλ. Δε θα γίνει όμως ο γονέας του και ούτε φέρει την ευθύνη που εκείνος έχει.
Ναι, θα υπάρξουν στιγμές που ο γονέας θα μπει για λίγο στη θέση του δασκάλου, θα εξηγήσει, θα επαναλάβει, θα υποστηρίξει όσα ένα σχολείο προσπαθεί να μάθει σε εκείνο, θα έρθει να κουμπώσει και να ενώσει τα κομμάτια του παζλ. Δε θα γίνει όμως, ο δάσκαλός του και ούτε φέρει την ευθύνη που εκείνος έχει.
Τις στιγμές εκείνες τις μοιραζόμαστε γιατί υπάρχει κάτι κοινό που λέγεται νοιάξιμο. Η ευθύνη όμως, είναι άλλο πράγμα κι ο καθένας έχει εκείνη που του αναλογεί...
Επέλεξα να μοιραστώ αυτές τις σκέψεις τώρα, πριν ξεκινήσουμε το σχολείο με μαθητές για να θυμίσουμε στον εαυτό μας, είτε είμαστε γονείς είτε εκπαιδευτικοί πόσο σημαντική είναι η επικοινωνία.
Συχνά ακούμε δασκάλους να απορούν γιατί το παιδί δεν καταλαβαίνει επανειλημμένα τις εργασίες που έχει για σπίτι και γιατί δεν το βοηθάνε οι γονείς του να του το διδάξουν ή γιατί δε μελέτησε για το διαγώνισμα επαρκώς, κλπ. χωρίς να αναρωτηθούν (οι δάσκαλοι) πρωτίστως γιατί έχει χάσει ο μαθητής το κίνητρο και το ενδιαφέρον του...
Και κάπως εδώ δημιουργείται μια σύγχυση στους ρόλους και μαντέψτε ποιοι επωμίζονται το βάρος αυτής. Τα παιδιά!
Ξέρετε πως θα λυθεί αυτή η σύγχυση;
Με την επικοινωνία των δύο πλευρών, που δεν είναι απέναντι αλλά δίπλα δίπλα...
Η κάθε πλευρά πρέπει να αποζητά την επικοινωνία με την άλλη πλευρά και να υπάρχει συνεργασία που θα στηρίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό, ευγένεια, διακριτικότητα ΚΑΙ να υπάρχει ένας κοινός σκοπός, να βοηθήσουμε και οι δύο, ο καθένας από τον ρόλο του, να εξελιχθεί το παιδί.
Ναι, θα υπάρξουν στιγμές που ο δάσκαλος θα μπει για λίγο στη θέση του γονέα, θα φροντίσει το παιδί, θα εξηγήσει, θα στηρίξει όσα ένα σπίτι προσπαθεί να μάθει σε εκείνο, θα έρθει να κουμπώσει και να ενώσει τα κομμάτια του παζλ. Δε θα γίνει όμως ο γονέας του και ούτε φέρει την ευθύνη που εκείνος έχει.
Ναι, θα υπάρξουν στιγμές που ο γονέας θα μπει για λίγο στη θέση του δασκάλου, θα εξηγήσει, θα επαναλάβει, θα υποστηρίξει όσα ένα σχολείο προσπαθεί να μάθει σε εκείνο, θα έρθει να κουμπώσει και να ενώσει τα κομμάτια του παζλ. Δε θα γίνει όμως, ο δάσκαλός του και ούτε φέρει την ευθύνη που εκείνος έχει.
Τις στιγμές εκείνες τις μοιραζόμαστε γιατί υπάρχει κάτι κοινό που λέγεται νοιάξιμο. Η ευθύνη όμως, είναι άλλο πράγμα κι ο καθένας έχει εκείνη που του αναλογεί...
Επέλεξα να μοιραστώ αυτές τις σκέψεις τώρα, πριν ξεκινήσουμε το σχολείο με μαθητές για να θυμίσουμε στον εαυτό μας, είτε είμαστε γονείς είτε εκπαιδευτικοί πόσο σημαντική είναι η επικοινωνία.

bottom of page
